Ze stonden nog te zwaaien
In het veel te kleine deurgat
Ik keek niet achterom:
Want wat voorbij is is voorbijÂ…
Ik trek mÂ’n voeten uit de klei
Er staat welkom op de deurmat
Maar dat is niets voor mij
In de schaduw van de brug
Droeg ik alles op mÂ’n rug
Maar ik neem het in de hand
In de schaduw van de brug
Ean stap verder, twee terug
Ik ga naar de overkant
Ze staat naar mij te zwaaien
In gedachten kus ik haar
Ik kijk nooit ver vooruit
Maar droom ons altijd bij elkaar
Ze staat reikhalzend bij het raam
En verwelkomt mij met liefde
Als ik aankom na mijn reis
In de schaduw van de brug
Droeg ik alles op mÂ’n rug
Maar ik neem het in de hand
In de schaduw van de brug
Ean stap verder, twee terug
Ik ga naar de overkant
In de schaduw van de brug
Waar ik vroeger weg kon kruipen
Voor wat ik niet begreep,
Niet wilde weten bovendien
In de schaduw van de brug
Werd het steeds een beetje kouder
En ik moest voelen in het donker
Kon geen hand voor ogen zien
In de schaduw van de brug
Droeg ik alles op mÂ’n rug
Maar ik neem het in de hand
In de schaduw van de brug
Ean stap verder, twee terug
Ik ga naar de overkant
